ONTMOET TOM: EEN NIEUWE TETTERODIAAN
Even voorstellen: dit is Tom (26). Sinds april vorig jaar woont hij in Tetterode. Vanuit zijn lichte woning aan de Da Costakade kijkt hij graag uit over de gracht. Hij is niet alleen blij met de rust, het vele licht en het gevoel hier echt thuis te zijn, maar ook met de rol die hij in het pand mag spelen: een van de redenen dat hij gekozen werd als nieuwe bewoner van de voormalige ruimte van Una, was dat hij wilde aansluiten bij de bouwcommissie en bereid was klussen voor het gebouw te doen. Via koffietent Latei kende hij zowel Una als Max al; eerst hielp hij Max bij een megaverbouwing van diens werkruimte, en toen Una’s woonruimte vrijkwam, voelde het voor Tom als een klein wonder dat híj uitgekozen werd om daar te mogen wonen.
Houtkrullen, gereedschap en een hoge fiets Voordat hij in Tetterode kwam wonen, woonde Tom nog bij zijn ouders, maar hij droomde al jaren van een plek waar wonen en klussen samen konden gaan, het liefst in een gebouw waar altijd iets te maken of te repareren valt. Zijn vader is timmerman met een werkplaats onder het ouderlijk huis; daar liep Tom als kind al rond tussen gereedschap en houtkrullen. Hij sleutelde graag, leerde solderen en knutselde op de basisschool een elektrisch karretje in elkaar van een gevonden scootmobielmotor en wat oude accu’s. Op zijn veertiende leerde hij lassen in een garage in de buurt en bouwde hij van twee aan elkaar gelaste fietsen een hoge fiets zonder remmen. Rond die zelfgemaakte fiets én de klimmuur ontstond een vriendenkring van buurtbuitenbeentjes, met wie hij urenlang klom en sleutelde. Het huis van zijn ouders werd daarbij een soort open clubhuis waar altijd iedereen welkom was.
Millimeterwerk en museumdepot Na de middelbare school zocht Tom zijn eigen weg in de maakwereld. Hij ging naar de Leidse Instrumentenmakersschool, maar koos bewust voor metaal in plaats van hout om niet precies in het spoor van zijn vader te treden. Daar leerde hij extreem precies werken en fijnmechanische medische instrumenten maken. Tijdens een stage in het depot van Museum Boerhaave maakte hij onder meer houders voor bijzondere objecten, zoals een reeks achttiende-eeuwse schedels met een gat erin. Hij leerde er veel, maar merkte dat het micrometerwerk hem benauwde: er was weinig ruimte om zijn creatieve ideeën los te laten. Uiteindelijk stopte hij met de opleiding en kwam hij in de decorbouw terecht, waar de combinatie van techniek, materiaal en verbeelding beter bij hem paste.
Klussen als visitekaartje Sinds zijn negentiende huurt Tom een eigen werkplaats en werkt hij als maker, reparateur en probleemoplosser: hij bedenkt oplossingen op basis van de machines en materialen die hij op dat moment heeft of kent. Zijn eerste grote opdracht was – hoe kan het ook anders – voor koffietent Latei, waar hij al jaren over de vloer kwam. In Tetterode werd hij direct al een veelgevraagde klusser: doordat hij zich meteen inzette voor het pand, mee ging draaien in de bouwcommissie. Omdat hij geen vraag te klein vindt, leert hij het gebouw én de bewoners in korte tijd door en door kennen. Zijn bakbrommer is daarbij zijn visitekaartje; op straat wordt hij vaak aangesproken door mensen die “nog wel iets hebben dat gemaakt moet worden”. Hij houdt niet van zichzelf verkopen en zit niet op sociale media, dus bijna al zijn werk komt via via en via persoonlijke contacten tot stand.
Tussen oude meuk en nieuwe plannen. In Tetterode kan Tom al zijn interesses kwijt. Hij is gefascineerd door constructies en door de geschiedenis van het gebouw, en verkent samen met Chris en Henriette van de bouwcommissie graag de krochten en daken, waar hij zich verwondert over alle verschillende bouwdelen die in de loop der jaren aan elkaar zijn gegroeid. Zijn motto is dat niet alles nieuw hoeft; hij geniet ervan om oude, diepliggende “meuk” in stand te houden en opnieuw bruikbaar te maken. Tegelijk is hij een mensenmens: hij vindt het leuk om met bewoners in gesprek te gaan, mee te denken over verbouwingen en zo bij te dragen aan een Tetterode waar zowel de gebouwen als de gemeenschap stevig blijven staan – een huis waarin hij zich in korte tijd niet alleen bewoner, maar ook mede-bouwer is gaan voelen.